Afkicken. Sommige Nederlanders met een verslaving kicken af op mooie locaties in landen als Thailand of Zuid-Afrika. „In een Nederlandse kliniek was het gegarandeerd misgegaan.”

Intens opgelucht was ze, toen ze eindelijk in het vliegtuig naar afkickkliniek White River Manor in Zuid-Afrika zat. Nu zou haar nieuwe leven beginnen. Haar alcoholgebruik was flink uit de hand gelopen in het half jaar dat ze op de wachtlijst stond voor behandeling van haar depressie. De vijf gezellige wijntjes die ze elke avond dronk, waren ineens twee flessen per dag geworden. Maar nu zou ze een „one-eighty” maken, een radicale omslag. Sommige verslaafden die naar de kliniek in Mpumalanga vertrekken gieten zich in het vliegtuig nog een laatste keer vol, maar zij had de knop toen al omgezet. Er kwam geen druppel alcohol meer in.

De 35-jarige onderneemster in de evenementenindustrie wil om privacyredenen niet met haar naam in de krant. Haar bedrijf is belangrijk voor haar, en dat is ook een van de redenen dat ze een jaar geleden naar White River Manor vertrok, zegt ze. „Ik wist dat ik uit mijn omgeving moest vertrekken om het roer om te kunnen gooien, maar de klinieken in Nederland zijn qua protocol net gevangenissen. Je mag bijna niks meenemen, ook geen mobiel. Als ik zes weken in zo’n kliniek zou zitten, is mijn hele bedrijf naar de klote. Dat was toen wel het laatste wat ik kon gebruiken.”

Steeds meer verslavingszorgaanbieders in Nederland, zowel private bedrijven als sommige GGZ-instellingen, hebben vestigingen in het buitenland of werken samen met een kliniek in het buitenland, zegt Paul Jansen van afkickkliniekwijzer.nl. Er zijn volgens hem zo’n 25 klinieken in het buitenland die zich op Nederland richten. Hoeveel mensen daarnaartoe gaan voor verslavingszorg is niet bekend omdat de behandelingen niet altijd worden vergoed, maar op zijn site ziet hij interesse voor het buitenland toenemen. „We krijgen er veel vragen over. Bijvoorbeeld of iemand zijn hond mag meenemen naar een kliniek in Thailand.”

De klinieken zijn gevestigd in onder meer Portugal, de VS, Schotland, Thailand en vooral in Zuid-Afrika. „Zuid-Afrika was een van de eerste landen waar de AA [Anonieme Alcoholisten, red.] voet aan de grond kreeg”, zegt Peggy-Sue Figueira, oprichter van PSF Verslavingszorg en PSF VIP. Ze werkt nauw samen met vijfsterrenkliniek White River Manor en met een kliniek in Kaapstad. „Het land staat bekend om zijn goede verslavingszorg en deskundige hulpverleners. Daarnaast is grond en personeel in Zuid-Afrika relatief goedkoop en is er geen tekort aan GGZ-personeel.” Wat voor haar ook meespeelt: „Zuid-Afrika is een spiritueel land. Hier is het normaal om ‘God bless you’ te zeggen en zondag naar de kerk te gaan.”

Mensen met een verslaving hebben een „spiritual hole in their soul”, zegt Figueira, en zijn gebaat bij een „holistische benadering”. Daarom kunnen degenen die dat willen mediteren en bidden in White River Manor. Een pluspunt voor de 35-jarige onderneemster: zij had aan Figueira gevraagd om een kliniek voor haar te vinden die bij haar past en waar ze direct terechtkon. Dat kon niet in Nederland. „Ik vond drie dingen belangrijk: ik wilde contact kunnen houden met het thuisfront; ik wilde voor zowel mijn verslaving als mijn depressie worden geholpen; en ik vond het fijn als de behandeling een christelijke grondslag zou hebben.” In White River Manor kon ze naar kerkdiensten en had ze de mogelijkheid om met de veelal christelijke hulpverleners voorafgaand aan elk gesprek te bidden.

Lees het hele artikel op: NRC Handelsblad

.

Leave a reply